Het eerste trimester - Mevrouw Nomad
1607
post-template-default,single,single-post,postid-1607,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.4,vc_responsive
het eerste trimester

Het eerste trimester

Omdat het eerste trimester nu ver achter ons ligt dacht ik dat het leuk zou zijn om mijn afgelopen ervaringen en belevenissen met jullie te delen. Hoe is het verder gegaan na de positieve zwangerschapstest.

Het vervolg

Nadat ik op 25 januari een 3e test had gedaan was het wel overduidelijk. We konden er niet meer onderuit. Niet dat we dat ook maar één moment wilden maar het is gewoon zo ongrijpbaar dat je een soort van bevestiging zoekt. Althans, kan mij voorstellen dat meer mensen daar over mee kunnen praten.

Vervolgens duik ik in de wereld van Google en vind zo al heel wat informatie. De eerste apps zijn al snel gedownload. Inmiddels weet ik al hoe groot het is dat vanaf nu in mijn buik groeit en breng ik Frans op de hoogte van mijn bevindingen.

Daarnaast was ik erg aan het zoeken naar zwangerschapssymptomen. Kon ik deze bij mijzelf opspeuren, iets zien of merken? Nou dat viel nog reuze mee eigenlijk. Maar nu ik dit allemaal zo opschrijf klinkt het toch best obsessief ;-). Zeg alsjeblieft dat ik niet de enige ben die gelijk in de wereld van zwangerschap duikt?!

Eerste afspraak

Iets waar ik gewoon echt niet mee kon wachten was het maken van een afspraak met een verloskundige. Dit omdat je toch de hele tijd min of meer in onzekerheid zit. Ok, de test is positief maar of het écht goed zit weet je niet. En toen was het eindelijk zover, 4 februari, de eerste afspraak. Deze is in het ziekenhuis van Chiang Mai bij de enige vrouwelijke gynaecoloog die er is. Ze maakt een echo en dat is dan ook gelijk de eerste kennismaking met het wezentje daarbinnen. Ze vertelt dat alles er goed uitziet en ook zie ik het hartje razendsnel kloppen, heel bijzonder.

Met de eerste foto loop ik gerustgesteld naar buiten, ook al is het nog maar een ‘vlekje’. En die kan ik vervolgens gelijk showen aan mijn moeder en oom want die zijn net aangekomen in Chiang Mai. Net voor de afspraak hebben we ze samen op de hoogte gebracht van het nieuwtje. Of ze nog wel heel even hun mond dicht kunnen houden? En dat is gelukt! Zelfs oma weet van niets als ik weer terug kom in Nederland.

het eerste trimester

Kwaaltjes tijdens het eerste trimester

Eigenlijk mag ik mijn handen dichtknijpen want echte kwalen heb ik niet gekend tijdens het eerste trimester. Met zes weken zwangerschap, dus eigenlijk in week zeven, lag ik twee dagen op bed. Ik kon niets eten en moest hier en daar wat overgeven, ja sorry. Toen dacht ik even, als het zo moet dan vind ik er echt helemaal niets aan! Dus ik heb heel even mogen proeven hoe het is voor diegene die drie maand, of soms nog langer, ziek zijn. Diep respect.

Minder was dat het de twee dagen waren voor mijn familie zou aankomen in Chiang Mai. Of beter gezegd, tijdens de rit naar het vliegveld was het nog niet over. Na de hele dag op bed gelegen te hebben dacht ik dat het wel weer zou gaan. Nou niet dus. Op het moment dat we met de taxi aankomen bij het vliegveld zeg ik: ze moet NU stoppen! Ik ren uit de auto naar de bosjes en laat Frans met de chauffeuse achter. Het eerste wat zij tegen Frans zegt is: Oh you are pregnant!! Snel leggen we haar uit dat ze er straks niet over mag beginnen. Zal wel lullig zijn als mijn moeder er zo achter moet komen. Op de terugweg ga ik dan ook heel sneaky direct voorin zitten om herhaling te voorkomen.

het eerste trimester - mevrouw nomad

Eten, en dan voornamelijk etenslust, is natuurlijk ook zo’n dingetje. Zelf denk ik dat ik mij het eerste trimester redelijk goed heb gehouden. Wel moest ik op de één of andere manier niet meer denken aan het eten van Khao Soi, iets wat eerst mijn favoriet in Thailand was. Gelukkig lustte ik nog wel steeds heel graag Pad Thai. Voor de rest vond ik het vaak gewoon moeilijk om te zeggen waar ik precies zin in had. Het ene moment loop ik door de supermarkt met een zak chips (op zich al iets aparts voor mij) en vervolgens blijft het in de kast liggen omdat ik er toch geen zin in heb. En dan chocola. Voorheen moest ik sowieso één keer per maand chocola hebben, nu heb ik er eigenlijk weinig behoefte aan.
Maar al met al valt het allemaal reuze mee en doen geuren mij ook nog weinig.

Verder heb ik geen noemenswaardige ongemakken meegemaakt. Alhoewel, gewichtsverandering is natuurlijk een bijkomend verschijnsel maar op dit moment vind ik het nog wel erg ongemakkelijk. Grote kans dat het vanzelf verdwijnt op het moment dat er een overduidelijke buik te zien is ;-). Tot die tijd huppelen we gewoon rustig verder.

Mevrouw Nomad
info@mevrouwnomad.nl
1Reactie
  • Karin
    Geplaatst op 22:41h, 18 april Beantwoorden

    Ik zie je af en toe rond lopen en eigenlijk ben je gewoon een blij ei. En ik vind het super leuk om tante te worden.

Geef een reactie