In het hart van mijn gevoel mis ik je lach - Mevrouw Nomad
703
post-template-default,single,single-post,postid-703,single-format-quote,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.4,vc_responsive

In het hart van mijn gevoel zal ik je nooit vergeten

— In het hart van mijn gevoel mis ik je lach

Vandaag, twee jaar geleden kregen wij een telefoontje die ons de schrik van ons leven bezorgde. Aan het actieve leven van mijn schoonvader was abrupt een einde gekomen.

Het leven staat stil, niets is meer belangrijk en emoties voelen heviger. Eén stap buiten de deur voelt als iets wat je niet meer bent gewend. Ogen voel je staren en ongemak glijdt in je schoenen. Thuis, samen met je familie, in je bubbel voelt het veilig.

Even een moment om bij stil te staan. Op dat moment kun je je even niet voorstellen dat je weer vol goede moed vooruit wilt gaan en zin hebt in het leven.

Bij het lezen van een mooi bericht van mijn schoonzus over haar vader schiet ik vol en kan ik niet geloven dat er alweer 2 jaar voorbij zijn gevlogen zonder dat hij daar bij aanwezig is geweest. Je gaat verder en vergeet soms je emoties.

Vaak wil ik geloven dat alles een reden heeft. Hij, deze positieve man, is gegaan voor…, ja voor wat? Soms, denk ik dan maar, moet je dat misschien niet willen. Wel drukt het je met de neus op de feiten. Niets kan je als vanzelfsprekend aannemen en morgen kan zomaar voorbij zijn. We weten niet wat ons te wachten staat. Het is als een tekening, de grote lijnen kunnen we alvast zetten maar het inkleuren gebeurt met de jaren. Sommige zullen we weer uitgummen en anderen zullen wellicht nooit ingekleurd worden.

Het lijkt mij mooi dit moment aan te grijpen om na te denken over wat je allemaal hebt bereikt en waar je op dit moment staat. Wat wil je gaan doen maar blijf je maar uitstellen omdat er 1001 excuses voor te verzinnen zijn. Ga het doen, meld je aan, koop die tickets of stap in het avontuur want je weet tenslotte nooit wat de morgen je brengt.

Terwijl ik dit schrijf zit er al een tijdje een vlinder mij aan te staren vanaf het raam, geloof wat je wil maar ik vind het bijzonder.

hennie-wiebe

Mevrouw Nomad
info@mevrouwnomad.nl
4 Reactie's
  • Karin
    Geplaatst op 16:03h, 23 oktober Beantwoorden

    Mooi weergegeven. Alles is relatief en kan zomaar voorbij zijn. En je hebt gelijk van uitstel komt afstel.
    Luv ya

  • ronald van dokkumburg
    Geplaatst op 19:39h, 23 oktober Beantwoorden

    Lieverd, wat warm en mooi geschreven, Ik denk ook aan jou/wij denken , nu je daar alleen zit.

    Grote reizen beginnen met kleine stappen….

    Lovesxx

  • Saskia
    Geplaatst op 09:37h, 24 oktober Beantwoorden

    Mooi geschreven… Ik weet nog heel goed toen je belde en het nieuws vertelde.

    Dikke kus!

  • hennie.nl
    Geplaatst op 12:38h, 24 oktober Beantwoorden

    mooi geschreven sam.liefs hennie

Geef een reactie