Afscheid Nederland - Mevrouw Nomad
371
post-template-default,single,single-post,postid-371,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.4,vc_responsive

Afscheid Nederland

Al bijna een half jaar plannen we ons afscheid van Nederland met de nodige praktische zaken als ook sociale aangelegenheden. Eind juli was het eerste afscheid, het afscheid van mijn fanatieke sporters die ik bijna 2 jaar lang heb mogen trainen. En afgelopen 3 september was onze afscheidsreceptie die we hebben georganiseerd voor familie en vrienden. Samen met een lekker hapje, drankje en een overdaad aan zon was het een geslaagde middag. De fotografe die we hadden geregeld heeft leuke foto’s gemaakt en alle kinderen konden zich prima uitleven in de riante tuin met bijbehorende speeltuin, kinderboerderij en genoeg speelruimte. Er zijn mooie woorden gezegd door zowel de aanwezigen als door diegene die er niet bij konden zijn. En lief, de moeite die er is gedaan ons iets mee te geven op reis. Niet verwacht maar wel erg gewaardeerd.

Op zondag doe ik de laatste dingen in de koffer. Althans, dat dacht ik. Het heeft mij vervolgens nog bijna de hele dag gekost om er een beetje orde en logica in te krijgen. Ik hoor je denken, zit dat in een koffer? Jazeker wel, als je een half jaar weggaat en enkel 23 kilo mag pakken (inclusief gewicht van de koffer) komt daar heel veel orde en logica bij kijken. Neem ik dat ene shirtje nu wel of niet mee, is die niet te mooi? En geloof me, om echt alles mee te krijgen is er zeker wel enige orde in de koffer nodig. Hoe dan ook, de koffer ging nog vrij gemakkelijk dicht en morgen zullen we zien wat het resultaat is van mijn inpakkunsten.

De dag van vertrek. Gelukkig vertrekt ons vliegtuig pas in de middag waardoor we nog min of meer kunnen uitslapen. Mijn moeder is zo lief om ons af te zetten op het station en daar nemen we afscheid, tot snel weer, dikke kus. Ook is het fijn om mijn vriendin met haar kleine meid nog even te zien. We pakken de trein richting het vliegveld en daar treffen we twee vrienden van ons die er afgelopen zaterdag helaas niet bij konden zijn. We drinken nog wat moed in en dan begeleidden ze ons naar de vertrekhal. De vertrekhal waar ik erachter zal komen hoe zwaar mijn koffer is. Wat?! 26,7 kilo… Hoe kan dat? Ok, mijn toilettas weegt misschien al bijna 5 kilo maar dan nog. Goed, er zit niets anders op dan een paar spulletjes eruit te halen. Uiteindelijk breng ik het terug naar 23,5 kilo en is de mevrouw achter de balie blij en dus ik ook. Betekent wel dat ik nog nooit met zoveel handbagage heb gelopen. Een statief, cameratas en een plastic tas gevuld met spulletjes die ik uit de koffer heb gehaald. Maar als dat mag dan hoor je mij niet klagen. Op naar Thailand!

franssam

Mevrouw Nomad
info@mevrouwnomad.nl
Geen reactie's

Geef een reactie